Blogs

Met z'n allen zijn we een soort van Rupsje Nooitgenoeg geworden. We willen altijd meer en beter, maar is dat altijd echt nodig?

We leggen onszelf behoorlijk wat druk op om ons te blijven ontwikkelen. We moeten groeien, leren, ambitie hebben en het maximale uit onszelf halen. Dat klinkt natuurlijk positief. En dat is het vaak ook.

Een van de vele levenslessen die ik de afgelopen jaren meekreeg is dat ik mezelf minder moet aanbieden. Omdat het te regelmatig ten koste gaat van mij. De investering is dan groter dan het rendement.

Het openstaan voor het werkelijke antwoord en het doorvragen heeft me al vaak de mooiste gesprekken opgeleverd. Een aantal keer zelfs middenin het bos met wildvreemden. Stonden we ineens out of the blue een uur een diepgaand gesprek te voeren, om elkaar daarna nooit meer te zien. Cadeautjes vind ik dat.

Heb je een onwijs scherp oog voor wat er gebeurt in de organisatie en kun je feilloos analyseren wat er nodig is? Gaaf! Maar weet je anderen daar ook van te overtuigen en in mee te nemen?

Relaties, en de voordelen daarvan, komen echter alleen goed tot hun recht als de echte verbinding is ontstaan. De klik en het contact zijn bepalend. En dat vraagt om een investering; je moet er moeite voor (willen) doen.

Voor iedereen geldt dat je prima tegennatuurlijk gedrag kunt vertonen als de situatie dat van je vraagt. Maar niet eindeloos. Aan alles is bij iedereen ergens een grens. En die van mij was duidelijk bereikt.

Wat dat is Patiotisme? Dat is uhhh…. zelfbedacht. En het betekent wat mij betreft ‘op een plek zijn die relaxed voelt en waar je ontspannen je ding kunt doen’. Welzijn in een iets uitgebreidere vorm dus. 

Jouw plek van vandaag hoeft niet jouw plek van morgen te zijn. Alles is veranderlijk dus waarom niet de plaats die je inneemt?