We verwachten soms best veel van onszelf wanneer er iets verandert. We willen snel onze draai vinden, weten hoe alles werkt en het liefst meteen van toegevoegde waarde zijn. Maar ook als je veel ervaring hebt, kost het tijd om een nieuwe omgeving echt te leren kennen.
Kiezen voor jouw mening en standpunt hoeft niet ten koste te gaan van het standpunt van de ander. Het kan en mag naast elkaar bestaan.
Het verbaast mij zo dat we in weerwil van onze eigen mening en overtuigingen een ander laten bepalen wat en hoe wij moeten doen. En vooral dat we er vervolgens zelf voor kiezen om het te laten gebeuren.
Verandering is moeilijk. In beginsel op persoonlijk vlak. Het is het loslaten van wat we als gewoon en gebruikelijk hadden bestempeld.
Dat vind ik misschien wel het mooie aan veranderen. Je hoeft het oude niet achter je te laten om ruimte te maken voor iets nieuws. Sommige dingen neem je mee, andere dingen laat je bewust los.
Ben jij je bewust van het gevoel wat jij achterlaat bij anderen. Ben jij je bewust van jouw stijl en hoe je anderen nog effectiever kunt laten volgen om samen mooie resultaten neer te kunnen zetten?
Met z'n allen zijn we een soort van Rupsje Nooitgenoeg geworden. We willen altijd meer en beter, maar is dat altijd echt nodig?
We leggen onszelf behoorlijk wat druk op om ons te blijven ontwikkelen. We moeten groeien, leren, ambitie hebben en het maximale uit onszelf halen. Dat klinkt natuurlijk positief. En dat is het vaak ook.
Een van de vele levenslessen die ik de afgelopen jaren meekreeg is dat ik mezelf minder moet aanbieden. Omdat het te regelmatig ten koste gaat van mij. De investering is dan groter dan het rendement.
