Ringeloren

Het speelde jaren geleden. We hadden kaarten voor een festival. De buurvrouw leek dat ook leuk en dus bood ik aan om ook voor haar een kaartje te regelen. Vond ze geweldig maar moest ze wel even thuis overleggen.

De buuf kwam even later terug en ik ging toen direct van nul naar honderd in geen seconden, zo oprecht verontwaardigd was ik toen ze zo blij als een kind zei: “Ik mag mee van mijn man!”.

Ik kon niet geloven dat een zelfstandige en volwassen vrouw zich zo onderdanig opstelde. En heb haar daar ook liefdevol op gewezen. Afijn, ze zijn alweer een tijd uit elkaar; bedankt Bart.

Maar het is wel bijzonder hoe we ons als autonome individuen laten leiden door anderen.

Mijn dochter heeft, ook op dit vlak, schijnbaar mijn genen (je verwacht het niet) en pikt dit soort dingen direct al niet.

In haar baan heeft ze te maken met een teamleider die denkt dat zij bepaalt wat goed is voor anderen, zonder toetsing. En dat is geen goed plan. Trust me. Ik ken mijn dochter; dat landt niet zo goed bij mini-me.

Ze heeft door haar ADHD moeite met concentreren en dus zoekt ze graag een wat rustiger werkplek op. Maar haar lijder gaat daar stelselmatig aan voorbij. Gevolg is dat ik een ontplofte puberella aan de lijn krijg die ik terug op aarde moet coachen.

Het verbaast mij zo dat we in weerwil van onze eigen mening en overtuigingen een ander laten bepalen wat en hoe wij moeten doen. En vooral dat we er vervolgens zelf voor kiezen om het te laten gebeuren.

Ook ik heb me hier meermaals ‘schuldig’ aan gemaakt. Zo kreeg ik vele jaren terug te maken met een militair defensief kapsel. En daarmee bedoel ik dat mijn haarlijn zich strategisch terugtrok.

De tondeuse leek mij de oplossing. Maar daar wilde mijn toenmalige vrouw niets van weten. En van de kapster mocht het, ingeseind waarschijnlijk, ook al niet.

Tot ik bij mij hetzelfde besef kwam wat mijn dochter op haar werk, gelukkig een stuk sneller, had. Laten we dat een KitKat momentje noemen: Waar zijn wij nou helemaal mee bezig?!

Ik heb toen zelf een tondeuse gekocht en ben mijn hoofdhaar steeds korter gaan scheren tot alleen het predicaat kaal nog mogelijk was.

Sindsdien verwijs ik met scherts én trots naar mezelf als ‘die kale’ en deze haardracht (of juist het gebrek eraan) bevalt me nog steeds enorm goed. Het is voortgekomen uit mijn eigen vrije keuze en voelt authentiek als ‘mij’.

En jij? Als jij vanaf een afstandje jouw leven observeert, waar heb jij je dan laten ringeloren? En is er nu een situatie waarin je zou kunnen zeggen: “fijn dat jij dat vindt of wil, maar ik ga daar niet in mee”?… Go!

-Bart M. Diepenbroek a.k.a. Die Kale