(A)sociaal

Het is tegen vier uur ‘s-nachts. Ik word wakker van harde muziek van buiten.

Dat is wonderlijk om twee redenen: Rond dit tijdstip zou het muisstil moeten zijn. En ik slaap met op maat gemaakte oordoppen. Niet grappig dit.

Nou heb ik drie opties:

Negeren en proberen weer te gaan slapen. Getuige het feit dat deze blog echter is geschreven met de muziek live op de achtergrond, kunnen we constateren dat dat niet gelukt is.

Ook kan ik naar buiten gaan om bij het bewuste huis aan te bellen. Voordeel is mogelijk een snelle oplossing. Nadeel is dat ik vermoed waar het vandaan komt en ik niet weet of een diplomatieke oplossing er nu in zit.

Of ik bel de politie. The easy way out, I know, maar laten we eerlijk zijn: Zij worden betaald om de orde te handhaven. En ik niet om de held uit te hangen.

Ik kies optie drie en lig wakker. Te bedenken dat ik het zeer asociaal gedrag vind.

En aan wat de grenzen van asociaal zijn…

De overlastveroorzaker gedraagt zich anders dan de geldende maatschappelijke normen en valt anderen daarmee zonder twijfel lastig. Duidelijk verhaal lijkt mij in dit geval.

Maar soms is het lastiger te duiden.

In organisaties zie je ook weleens collega’s tegen de stroom ingaan. Die met een andere manier van kijken en een andere overtuiging kiezen voor een ander geluid.

Ook dat is ook tegen de tot dan geldende norm. En omdat mensen kuddedieren zijn, vindt niet iedereen het fijn dat de mores van de kudde doorbroken wordt.

Maar is het ook asociaal?

Anders en verkeerd zijn niet namelijk hetzelfde. Verandering begint bij het gebaande pad willen verlaten. Verkeerd is dat ten koste laten gaan van teveel; de prijs is te groot en wordt niet geaccepteerd door de groep.

Het grijze gebied ertussen is zoals altijd het interessantst. Daar vindt de discussie plaats en dat is dus de kraamkamer van vernieuwing. Of niet.

Verandering is moeilijk. In beginsel op persoonlijk vlak. Het is het loslaten van wat we als gewoon en gebruikelijk hadden bestempeld.

Het getuigt van creativiteit en van lef om het anders te durven doen. En dat kan ik waarderen.

Een andere zienswijze leidt bovendien tot weerstand en om die te kunnen overwinnen moet je strijden. En die strijd durven voeren verdient respect.

Dus voordat we die collega met die andere manier van kijken en denken bestempelen als asociaal, kunnen we die ook juist een podium geven om te ontdekken wat wij (nog) niet zien en wat er nog meer mogelijk is.

Ik ben vóór het omarmen van degenen die een ander geluid laten horen. Misschien niet gelijk op de inhoud, maar wel om de lef die ze durven te tonen.

Maar…

Natuurlijk niet om vier uur ‘s-nachts, asociale mafketel! Welterusten.

-Bart M. Diepenbroek