Kleine keuzes, grote gevolgen

Wereldverbeteraar zijn. Dat was mijn droom als tiener.

Ik keek er eigenlijk heel simpel naar: als we beter voor elkaar en de wereld kunnen zorgen, waarom doen we dat dan niet gewoon?

Vorige week donderdag werd ik hier weer door geprikkeld tijdens ons ISA seminar met van onderzoeksjournalist Jeroen Smits. Met zijn humor wist hij mij te binden en met zijn feiten wist hij mij te prikkelen.

Dat er een overschot is aan kleding is mij bekend. Maar dat er een derde van de kledingproductie, voedselproductie én medicijnproductie onnodig wordt weggegooid, daar schrok ik wel even van. Met elkaar creëren we enorm veel afval en dat is niet meer houdbaar.

Vrouwen hebben gemiddeld 150 kledingstukken en mannen gemiddeld 110 kledingstukken in de kast hangen. Als we nu zouden stoppen met het produceren van kleding, dan zouden we de komende zes generaties kunnen kleden.

In de westerse wereld wordt voorzien in onze absolute behoeften, waardoor onze relatieve behoeften groeien. Dit zijn behoeften die ontstaan door onszelf te vergelijken met anderen of door een bepaalde standaard in de samenleving.

Wanneer je bijvoorbeeld in een straat komt te wonen waar iedereen een BMW op de oprit heeft staan en jij rijdt een Volkswagen, dan kun je wel raden wat er gaat gebeuren…

Met z’n allen zijn we een soort van Rupsje Nooitgenoeg geworden. We willen altijd meer en beter, maar is dat altijd echt nodig?

Wat doen deze relatieve behoeften met onze toekomst?

Het hoeft niet iets groots en meeslepends te zijn, en je hoeft niet overnight de hele wereld helemaal te veranderen, maar het gaat om de kleine stapjes die je wél kunt doen.

Dus… Wat ga jij morgen anders doen?

—Priscilla Bloem