En met jou?

In sommige culturen is het de normaalste openingsvraag. Zonder inhoud, intentie of verwachtingen: “Hoe gaat het met jou?”

Amerikanen zeggen “Hi, how are you?”. Fransozen “Ça va?”. En Duitsers “Wie geht’s?”. Allemaal zonder echte interesse in het werkelijke antwoord.

De vraag staat gelijk aan elkaar op straat gedag knikken en “goedemorgen” zeggen. Een vriendelijk en correct gebaar. Niets meer.

Op zich niet onlogisch. Je kent elkaar immers niet en het lijkt dan niet zo vanzelfsprekend om op dat moment jouw diepste staat van zijn te gaan delen.

Maar de onbewuste drang om het oppervlakkig te houden kan soms bewuster worden als je de ander wél kent.

Denk je maar eens in: Je bent druk, loopt op kantoor door de gang en een leuke collega loopt je tegemoet. Als jullie elkaar bijna kruisen zegt de collega: “Tijdje niet gezien! Hoe gaat het?”

Ik gok dat de kans best groot is dat je iets zegt als: “Goed! En met jou?”. Waarop de collega met iets als: “Ook goed en druk” reageert en je allebei weer verder loopt.

Je hebt namelijk geen tijd voor een praatje, geen zin om het op dat moment met die collega te delen óf… je wilt de realiteit van hoe jij je op dat moment voelt even niet aan.

De wedervraag is vaak niets meer dan een manier om het oppervlakkig te houden en te ontkomen aan het moeten geven van een eerlijk antwoord. En dat ontlopen hoeft dus niets met de ander te maken te hebben. Het kan ook een soort zelfbescherming zijn of een verstop-poging voor jezelf.

Ik zie dat privé ook weleens. Ik stel de oprechte vraag: “Hoe gaat het met je?”, en krijg direct als vlot en kort antwoord: “Goed, en met jou?”. Direct de wedervraag dus…

De mensen in mijn inner circle weten dat ze daar niet mee wegkomen. Ik hoef echt niet gelijk een coachingsessie te starten hoor, maar vraag wel door. En als het antwoord ontwijkend blijft, dan laat ik het gaan óf nodig ik uit om het met me te delen zodra de ander er wel aan toe is.

Het openstaan voor het werkelijke antwoord en het doorvragen heeft me al vaak de mooiste gesprekken opgeleverd. Een aantal keer zelfs middenin het bos met wildvreemden. Stonden we ineens out of the blue een uur een diepgaand gesprek te voeren, om elkaar daarna nooit meer te zien. Cadeautjes vind ik dat.

Ga eens bij jezelf na: Stel jezelf eens de vraag waarom jij het werkelijke antwoord niet geeft als jij de vraag krijgt hoe het met je gaat. Wat zegt het over jouw gevoel en emotie op dat moment? Of wat zegt het over de relatie met de ander? Of over jouw tijdsbesteding en prioriteiten waardoor jij jezelf de tijd niet gunt om er echt even bij stil te staan?

Zo’n simpele vraag kan dus eigenlijk best diep of complex zijn. En het antwoord kan gevoeliger of gecompliceerder zijn. En toch is het soms de moeite waard om er meer bewust mee bezig te zijn en bij stil te staan.

Bedankt voor het lezen van mijn blog. Met mij gaat het overigens best goed. Maar hoe gaat het met jou?

-Bart M. Diepenbroek