Daar kwam hij binnengestapt in de sportschool. Met een kek voetbaltenue aan en zijn haar flitsend gestyled met een felle rode kleur er doorheen geverfd.
Opvallend was hij daarmee zeker. Onbewust inspirerend ook en zo plantte hij een verhaal in mijn hoofd. Een aanname geef ik toe, want ik kan niet over hem oordelen natuurlijk, want ik ken hem en zijn verhaal helemaal niet. Maar toch…
Ik stel me zo voor dat hij een voetbalidool heeft en dat hij die op deze wijze uitgedost heeft gezien en dat hij dat imiteert. Dan waarschijnlijk in de hoop dat hij dan net zo’n coole uitstraling heeft als zijn idool.
En daar zit mijn inspiratie. Want is zijn idool cool omdat hij er zo uitziet, of komt hij weg met de uitdossing omdat hij al cool was? Ik gok het laatste.
Het gevolg voor de jongen in de sportschool is dat hij er in mijn ogen toch een klein beetje sneu uitziet. Ja sorry… toch een, vooral ongefundeerd, initieel oordeel.
De parallel dringt zich aan me op naar iets wat ik in zakelijke settings ook zie. Degene die het meeste opvalt, met de grootste mond of het meeste lawaai wordt gezien als voorbeeld en dus gevolgd door mensen die bereid zijn te leren van een ander.
Maar wie zegt dat degene met het meeste geluid ook het beste is? Het zijn vaak genoeg juist de mensen die in rust en luwte topprestaties leveren, die het volgen méér waard zijn.
Het is een moderne versie van spiegeltjes en kraaltjes: Je laten verleiden door iets wat er verleidelijk uitziet of wat goed klinkt en vervolgens, en meestal pas achteraf geoordeeld, feitelijk instappen in de verkeerde trein.
In onze ISA communities is dit vaak een onderdeel van ontwikkeling op het gebied van persoonlijk leiderschap. Fijn dat je vakkunde hebt en daar begenadigd in bent. Maar krijg je het ook over de bühne?
Heb je een onwijs scherp oog voor wat er gebeurt in de organisatie en kun je feilloos analyseren wat er nodig is? Gaaf! Maar weet je anderen daar ook van te overtuigen en in mee te nemen?
En een ander overtuigen begint bij jezelf overtuigen dat jij het delen van jouw kwaliteiten waard bent. Leiderschap naar een ander én naar jezelf. Voorbeeld zijn, of juist voorbeeld zien en voorbeeld volgen.
En dat deed die jongen in de sportschool dus goed. Eerst het idool herkennen, vervolgens jezelf overtuigen dat jij er zo net zo cool uitziet en gewoon zo de wijde wereld instappen. Dus los van of het een authentieke keuze was, of simpelweg volggedrag: Held!
Wie is een voorbeeld voor jou? En voor wie ben jij een voorbeeld en waarom? En hoe overtuig jij anderen daarvan?
-Bart M. Diepenbroek
Relaties, en de voordelen daarvan, komen echter alleen goed tot hun recht als de echte verbinding is ontstaan. De klik en het contact zijn bepalend. En dat vraagt om een investering; je moet er moeite voor (willen) doen.
Voor iedereen geldt dat je prima tegennatuurlijk gedrag kunt vertonen als de situatie dat van je vraagt. Maar niet eindeloos. Aan alles is bij iedereen ergens een grens. En die van mij was duidelijk bereikt.
Wat dat is Patiotisme? Dat is uhhh…. zelfbedacht. En het betekent wat mij betreft ‘op een plek zijn die relaxed voelt en waar je ontspannen je ding kunt doen’. Welzijn in een iets uitgebreidere vorm dus.
