Talentgrens

We hadden er echt zin in! Vakantie met de sleurhut en dan rondtrekken langs de oostkant van Frankrijk.

De reis verliep in de eerste week zeer voorspoedig. Leuke campings, leuke dorpjes en alles relaxed.

Op naar de volgende stop. Een camping aan een meer, midden in de Provence. Veel kleine weggetjes er naartoe… die nog kleiner werden… en nog smaller. Met een combinatie van in totaal iets meer dan 12 meter… Maar het paste.

Net op het moment dat lief zegt dat ze het fijn vindt dat ik ongevraagd even afrem zodat ze het veld vol lavendel kan fotograferen, zeg ik: “Ik heb geen motorvermogen meer”.

Auto even stilgezet, uitgezet en opnieuw aangezet. Hmmmm… klinkt niet top en een melding op het dashboard om de motor niet meer uit te schakelen en naar de dichtstbijzijnde garage te rijden. Chips.

Nou is de auto hybride en we hadden nog ca. 40 km elektrische lading over en een laadpaal gevonden in het volgende dorp op 28 km, dus dat moest lukken. En dan daar laden en door naar de beoogde camping aan het meer (ca. 30 km) en daar zoeken ze het maar uit. Was het plan althans…

Maar het was niet alleen bergaf. En bergop slurpt accupower. Dus met het beoogde dorpje letterlijk in zicht, met alle power weg, alle lampjes op het dashboard brandend en gebruikmakend van de zwaartekracht in z’n vrij het dorpje ingerold… om te stranden met de beoogde laadpaal in zicht op 40 meter afstand.

Hierna volgt veel bellen, regelen, uren wachten, afgesleept worden en met pijn, moeite, hulp van bereidwillige mensen en wat mazzel in de dagen erna met de caravan op de beoogde camping aan het meer beland met een huurauto onder de bips.

Onze auto stond bij de garage en de eerste dagen genoten we gewoon van het meer en de omgeving. De dagen erna werden we wat nerveuzer omdat het erg lang duurde voordat we iets hoorden. De tweede week waren we bloedchagrijnig door de slechte communicatie van de garage (dealer van een premiummerk) en de onzekerheid die dat ons gaf.

Moraal van dit verhaal: Met mijn stressbestendigheid is niks mis. Eén week afhankelijk zijn van anderen is oké. Maar die tweede week waarin ik moet conformeren, me moet laten leiden en geen autonomie heb, is duidelijk de grens.

Voor iedereen geldt dat je prima tegennatuurlijk gedrag kunt vertonen als de situatie dat van je vraagt. Maar niet eindeloos. Aan alles is bij iedereen ergens een grens. En die van mij was duidelijk bereikt.

Wil jij weten wat voor jou tegennatuurlijk is en waardoor jij je grenzen ervaart? Wil je ontdekken wat concreet veroorzaakt dat jij er soms ‘dikke zat’ van bent? Wij maken het met plezier inzichtelijk voor je.

Maar eerst laad ik mijn eigen accu verder op tijdens het vervolg van mijn hopelijk verder relaxte vakantie.

-Bart M. Diepenbroek