Leiden met andere ogen

Leidinggeven heb ik altijd bijster interessant gevonden. Niet per se om het doen, maar vooral om het te observeren. Hoe gaan mensen om met hun positie als leider?

Je hebt de ‘old school’ hiërarchische leider die vanuit positie en macht dicteert wat er moet gebeuren. Gelukkig kom ik die niet zo vaak meer tegen.

Aan de andere kant van de schaal heb je de ‘die hard’ people manager die gelooft dat met het welzijn van de mensen ook de prestaties en verwachtingen komen; dat dit er zelfs voorwaardelijk voor is.

Waar ik het meest van geniet zijn leiders die snappen dat doelen en resultaten er zijn om behaald te worden, maar je op de weg daar naartoe niet voorbij moet gaan aan de mens.

Van klassieke functionerings- en beoordelingscycli, naar constant met elkaar in verbinding staan en in- en uitzoomen waar nodig en gewenst.

Ik geloof niet in verrassingen. Als je doorlopend deelt wat er speelt, kun je er ook contiue op inspelen en samen bijsturen. Daar ben je dan ook samen verantwoordelijk voor.

De beste leiders snappen dat je ook oog moet hebben voor het team. Voor het collectief. Maar dat het collectief alleen waarde heeft als je het individu daarbinnen ook ziet en erkent.

Iedereen heeft een eigen persoonlijkheid. Met eigen behoeften. Eigen vertwijfelingen of overtuigingen. En ja, het geldt nog steeds… mensen werken met mensen. Maar dat begint wel bij het erkennen van het mens-zijn voordat je er het stempel “medewerker” op plakt.

Als mensen een kantoorpand of andersoortige werklocatie betreden, nemen ze ten eerste zichzelf mee. En hoe meer ze dat kunnen blijven en zijn op de werkplek, hoe natuurlijker ze handelen en hoe makkelijker het ze afgaat. Geen verlies van energie door aanpassing. Die energie komt in mijn beleving ten goede aan het werk en de resultaten van het werk.

Mijn eigen kijk op mensen is in de afgelopen jaren wezenlijk veranderd. Naast mijn natuurlijke neiging om te observeren en mijn filosofische inslag, komt dat ook door TMA (Talent Motivatie Analyse). Mijn beeld van mensen en hun gedrag is door deze methode veel genuanceerder geworden. Gaat uit van het unieke van ieders persoonlijkheid. Ik verwonder me continu, in plaats van plat te oordelen uit onwetendheid.

Dat alles levert de mooiste gesprekken op. En fijne loyaliteit die twee kanten op gaat: Ook ik mag mezelf zijn. Gesprekken zijn daarmee in beginsel van mens tot mens en de functionele of zakelijke kant komt daarna. De echt onprettige gesprekken in een zakelijke setting van de afgelopen jaren kan ik daardoor op één hand tellen. En privé trouwens net zo.

Een andere manier van kijken meegeven, oftewel anderen leren verwonderen, vind ik ontzettend leuk en enorm verrijkend. Voor hen én voor mij. Een ander beeld door in beginsel maar een paar vragen te stellen opent andere perspectieven voor ons beiden. Dit doe ik in mijn rol als coach, als trainer maar ook als leider in welke vorm of mate dan ook.

Ook die andere manier ervaren? Zet de waterkoker maar aan (thee graag!). Ik kom met plezier naar je toe.

-Bart M. Diepenbroek