Rust

Het duurt meestal 5 minuten en het gebeurt bijna iedere avond dat we thuis zijn en samen iets op tv willen kijken.

We pakken koffie en thee. Bedenken wat we willen zien en we nestelen ons op de loungebank. Meestal vlijdt zij zich tegen mij aan en sla ik mijn arm om haar heen. Kneuterig gezellig zeg maar.

De serie, film of het programma begint en binnen 5 minuten voel ik de druk op mijn schouder toenemen. En ja hoor; ze is vertrokken. Blij dat ze niet snurkt!

Ze mist meestal grote stukken, zo niet het geheel van wat op televisie is. En het maakt haar niet uit. Maar mij in eerste instantie wel!

Ik vond het niet zo gezellig, want doordat we niet samen kijken, kunnen we het gekeken ook niet delen. En als je zo moe bent, ga dan naar bed… ofzo.

Maar gaandeweg leerde ik er ook anders naar kijken. Blijkbaar geniet ik haar vertrouwen. Vindt ze rust bij mij. Mooi compliment!

En slapen kan ze altijd. Ik ben er hartstikke jaloers op; ze staat op van de bank, loopt naar boven, poetst haar tanden en gaat in bed verder waar ze gebleven was. Lui mens!

En vooral jaloerse ik! Want ik kan het niet. Ik kan me moeilijk overgeven. Moeilijk loslaten. Mijn hoofd staat bijna nooit stil en ik sta bijna altijd ‘aan’. Rust vinden is iets waartoe ik mezelf met moeite kan dwingen. Ik doe het omdat ik weet dat ik het heel hard nodig heb. Plichtsgetrouw.

Dat wat ons irriteert is vaak hetgeen we het meest verlangen. Het is jaloezie of afgunst. In iedere emotie zit een kans. De irritatie laat ons een les zien die we kunnen leren. Als we er voor openstaan…

Die collega die rustig blijft, terwijl bij jou de stress door de werkdruk uit je oren spuit. De mede filegenoot die een privé concert blèrt in de auto terwijl jij het leer van je stuur eet omdat je misschien te laat gaat komen.

Ik vind het leven zo mooi omdat het leren nooit ophoudt. En de inspiratie om te leren ook niet. Het is overal en altijd. Als je het maar wilt zien.

En soms hoef je het ook even niet te zien. Want rust pakken is ook veel waard. Dus bedankt voor de les lieverd en welterusten!

-Bart M. Diepenbroek