Schaamteloos

Het is een soort afhankelijkheid voor sommigen: De mening van anderen.

De vraag aan jezelf stellen “Wat wil ik?” en dan vervolgens de mogelijke mening of perceptie van anderen op voorhand meewegen in het antwoord naar jezelf.

Daarmee is het per definitie dus niet meer jouw mening, maar een mix of compromis.
Natuurlijk mag je in jouw uiteindelijke standpunt rekening houden met anderen en hun input, maar rekening houden begint bij het fundament; eerst jouw eigen authentieke standpunt bepalen.

Hierbij is een uitspraak die ik vaker doe ook van toepassing: Het is geen wedstrijd.

Kiezen voor jouw mening en standpunt hoeft niet ten koste te gaan van het standpunt van de ander. Het kan en mag naast elkaar bestaan.

Waar de een de input van de ander direct mee wil nemen vanuit een behoefte aan bevestiging dat je het goed doet en dat je er mag zijn, is dat bij de ander juist uit ontzag. En bij weer een ander om de kritische stem in je hoofd gerust te stellen.

In extremere vorm kan dat rekening houden met echter leiden tot besluiteloosheid of een soort verlamming. Niets meer doen uit angst voor wat een ander ervan zal vinden.

Bijvoorbeeld helemaal klaar zijn met het gedrag van een ander en dat willen doorbreken, maar het halfbakken in stand houden omdat je de ander niet wilt kwetsen… ten koste van jezelf dus.

Een leidinggevende die een voor jou ineffectieve stijl hanteert maar daar nooit het gesprek over aangaan waardoor de situatie niet verandert. Je doet daarmee jezelf én de ander tekort.

Daarom kan ik zo genieten van mensen die schaamteloos zichzelf durven zijn. Die de mening en gevoelens van anderen respecteren maar zich daardoor niet laten leiden of zich laten tegenhouden om hun eigen mening en gevoelens te hebben en te uiten.

Zelf heb ik dat ook moeten leren en ontdekken.

Zo heeft Loesje, onze Chef Kwispel, al vanaf dat ze een pup was een plukje op haar koppie. Het is een soort gimmick geworden.

Veel mensen vinden het leuk en schattig en kijken me met een warme glimlach bevestigend aan. Anderen kijken me aan alsof ik volledig doorgesnoven ben.

En ik vind het allebei prima. Maar Loes heeft en houdt haar plukkie. En voor het geval jij het je afvraagt: Loesje zelf vindt het prima. Ze is niet anders gewend en heeft er geen last van.

‘s Avonds zeggen we dat ze ‘haar pyjama aan mag’. Wat in de praktijk niets meer betekent dan we het elastiekje uit haar haar halen. Volledig doorgesnoven zei u? Uhhh… Klopt!

Afijn… Ook op dit punt geldt: Jouw mening is jouw mening. Die heeft niets met de input van anderen te maken. Dat je die vervolgens soms wel meeneemt in het uiteindelijke standpunt wat je inneemt, is heel normaal.

Laat jij jezelf authentiek naar en voor jezelf jouw eigen mening vormen? Probeer het eens. Het voelt bevrijdend… en lekker schaamteloos.

-Bart M. Diepenbroek