De laatste loodjes

De kerstweek heeft altijd iets romantisch. Mensen gaan offline. Het is ineens druk in de normaal gesproken rustige winkelstraat. En overal lijken mensen net iets vrolijker dan anders.

Ik krijg vaak te horen dat ik enigszins cynisch en pessimistisch ben. Er is doorgaans veel voor nodig om mij enthousiast te krijgen. Maar nu, met de kerstdagen voor de deur en de jaarwisseling om de hoek, merk ik dat zelfs ik een beetje enthousiast word.

De laatste dingen afronden. Het einde is in zicht. Een heel nieuw jaar vol kansen en mogelijkheden staat klaar om te beginnen. Alles lijkt weer mogelijk, maar eerst het kerstdiner.

Voor de één is kerst een prachtig moment om opnieuw te verbinden met familie. Voor de ander voelt het vooral als een verplichting: dagen vol extra gedoe, verwachtingen en sociale verplichtingen. Hoe je er ook naar kijkt, het is in ieder geval een moment om even af te schakelen. Om stil te staan bij de dingen die ertoe doen.

Helaas is niet alles vanzelfsprekend. Dat heb ik dit jaar opnieuw ervaren. Gezondheid en een lang, gelukkig leven zijn niet vanzelfsprekend.

Dus als je straks aan tafel zit met je familie en er is weer iemand die nét iets te veel heeft gedronken en begint te raaskallen, hoop ik dat je je realiseert, hoe cliché het ook klinkt, dat dit ook een luxe is.

Soms voelt het kerstdiner bijna als een verplicht nummer. Alsof verbinden moeite kost en gesprekken meer over vorm dan over inhoud gaan. En toch zit daar precies de waarde. In het even stilstaan. In aanwezig zijn. In doen wat, ondanks alles, nog steeds betekenis geeft.

Dat zijn de laatste loodjes. En misschien juist daarom de moeite waard.

-Angelo van Wolferen