Hoop

Hoop is een vreemd iets. Hoop ontstaat vaak niet omdat alles goed gaat, maar juist omdat het nu niet klopt. We hopen dat het straks beter wordt. Dat de situatie verandert. Dat het gevoel wegtrekt. Maar de vraag die daaronder ligt, is ongemakkelijker: wordt het straks echt beter? Of gebruiken we hoop soms als excuus om niets te hoeven veranderen?

Hoop kan kracht geven, maar kan ook verlammen. Want door te blijven hopen, schuiven we onze eigen verantwoordelijkheid vooruit. We blijven hangen in iets wat niet goed voelt, terwijl we diep vanbinnen allang weten dat het wringt.

Ik zie het vaak in mijn werk. Mensen die al een tijd niet meer op hun plek zitten bij hun werkgever. Ze staan open voor iets nieuws, maar zijn nog niet actief op zoek. Ze zeggen: “Even aankijken.” Of: “Na de zomer wordt het vast beter.” Maar stel je daarmee niet simpelweg het onvermijdelijke uit?

Natuurlijk heeft iedereen mindere periodes. Dat geldt voor mensen, maar ook voor organisaties. Geen enkele baan is altijd leuk. Alleen: wanneer een gevoel structureel wordt, wanneer maanden verstrijken en je jezelf blijft vertellen dat het wel weer goed komt, dan is het goed om eerlijk te zijn. Tegen wie speel je dan eigenlijk mooi weer? Vaak vooral tegen jezelf.

Hoop zonder actie is geen richting. Het is wachten. En wachten kost energie.

Mijn ervaring is dat juist het zetten van een stap ruimte geeft. Niet omdat alles meteen perfect wordt, maar omdat je weer eigenaarschap neemt. Omdat je kiest voor beweging in plaats van stilstand. En ja, dat is spannend. Maar bijna altijd blijkt achteraf: het komt goed. Misschien anders dan je vooraf dacht, maar vaak beter dan blijven waar je was.

Het is goed om jezelf af te vragen: past dit nog bij mij? Niet vanuit onrust, maar vanuit eerlijkheid.

Dus de vraag is niet alleen: heb je hoop? Maar ook: wat doe jij met die hoop?

Blijf je wachten tot iets verandert? Of durf je zelf de eerste stap te zetten?

-Angelo van Wolferen