Aanpassingonbereid

Wij mensen zijn overwegend flexibele wezens. We hebben het vermogen om ons aan te passen aan de setting, omgeving en het gezelschap.

Je zult ook wel moeten. Een bepaalde sociale cohesie helpt ons om in een groep geaccepteerd te worden en om erin te kunnen functioneren. Wel zo fijn.

Dat inchecken doen we door rapport (klinkt als “rappór”) te maken. Dit is een “communicatievaardigheid gericht op het opbouwen van een vertrouwensband, harmonie en wederzijds begrip. Door middel van non-verbaal spiegelen (afstemmen) en empathie ontstaat een ‘klik’. Dit zorgt voor soepelere communicatie en openheid in gesprekken.”

Tot zover allemaal niets mis mee. Totdat jij je dusdanig veel en vaak aanpast dat je zelfs jezelf niet meer herkent. Het werkt dan prima in de interactie met anderen, alleen voor jezelf niet meer.

De overtreffende trap van aanpassen is jezelf verliezen. En dan komen vragen boven als ‘wat wil ík eigenlijk?’, ‘wat is mijn unieke bijdrage?’ of ‘hoe verlies ik mezelf niet?’.

In coaching sessies hoor ik vaak de angst voorbijkomen om niet geaccepteerd te worden voor wie jij werkelijk bent. Een angst die heel reëel is aangezien we in de basis kuddedieren zijn.

Maar wat gebeurt er als jij je zo aanpast dat jij jezelf niet meer herkent, maar wel volledig omarmt wordt door de ander? Dan zit je gevangen. Je moet een toneelstukje blijven opvoeren en dat kan extreem vermoeiend en mentaal ontwrichtend zijn.

En andersom? Wat als je gewoon jezelf bent en je wordt niet geaccepteerd? Dan mag je gek genoeg blij zijn. Je hebt geen schijn van kans in die omgeving want je mag jezelf niet zijn. Je wordt alleen geaccepteerd als je bereid bent om jezelf te verliezen. En dat moet je uiteraard niet willen. Deze mensen verdienen jouw aanwezigheid niet en jij bent een te mooi uniek mens om als slachtoffer in zo’n setting te blijven hangen.

Ga dus eens aanpassingsONbereid een nieuwe groep in. Niet 100% natuurlijk; je zult je hoe dan ook open moeten stellen om rapport te kunnen maken. Maar trek daar de grens.

Als ze je niet willen hebben dan verdienen ze jou ook niet. En als ze jouw authentieke zelf wel accepteren, dan zal het voelen als veilig, fijn en thuiskomen.

Wij noemen onze ISA communities “Jouw professionele thuis”. Neem dus je authentieke zelf zo ongefilterd mogelijk mee naar onze bijeenkomsten. En ben daarmee ontzettend welkom!

-Bart M. Diepenbroek