Het moedigste

Ik weet dat ik een sentimenteel type kan zijn. Niet dat alles me continu raakt, maar ik loop niet weg voor mijn emoties of emoties in het algemeen.

Ik kan echt ontroerd raken van iets. En dat iets varieert van muziek tot quotes en van de emoties van anderen tot kunst.

Op het gebied van inspiratie uit boeken ben ik al jaren een groot fan van Charlie Mackesy. Deze zeer bescheiden Brit weet met zijn illustraties en korte quotes altijd iets te raken bij mij.

Als er een nieuw boek uitkomt uit zijn reeks “De jongen, de mol, de vos en het paard” dan lig ik nog net niet in mijn slaapzak voor de boekhandel. Wat hij maakt is minimalistisch en geniaal mooi in zijn eenvoud.

De combinatie van illustratie en quote die me het meest raakt is deze:
“”What’s the bravest thing you’ve ever said?”, asked the boy. “Help”, said the horse.”

En daar is de sentimentele eenvoud die me raakt. Want je denkt misschien ‘niets nieuws’. En toch raakt het mij. Telkens weer. Want het zou niet meer waar kunnen zijn!

We hebben de grootste moeite om onze kwetsbaarheid te tonen. Aangeven dat we worstelen en het alleen even niet redden, is voor veel mensen een ‘last resort’.

Er gaan projecten mis en er gaan bedrijven ten onder omdat een drieletterwoord in de weg stond van een vierletterwoord: ‘Ego’ vóór ‘help’.

Om hulp vragen staat in perceptie snel gelijk aan zwakte tonen. Aan toegeven dat je iets niet kunt. Je moet dan erkennen dat je geen superkracht hebt en dus blijkbaar niet alles kunt.

Ik heb dat allang losgelaten. Ik kan veel. Maar niet alles. En wat ik niet kan en wel zou kunnen leren, is de tijdsinvestering soms niet waard.

Om hulp vragen biedt mij twee dingen: Hulp. En verbinding. Want mensen zijn van nature gedreven om elkaar te helpen. We blijven kuddedieren.

Als je mij om hulp vraagt, dan voedt dat een onbewust proces waarin ik jouw kwetsbaarheid mag zien en jij mij het vermogen toevertrouwd dat ik jou kan én mag helpen. Wow! Dat is best een ding!!

Trots en ego staan die vier letters vaak in de weg: “Help”. En daardoor doen mensen zichzelf, hun organisatie én de ander die hulpbereid is, tekort.

Dus terug naar Charlie Mackesy… de hulpvraag is geen teken van zwakte. Het is het moedigste wat je kunt zeggen: Help.

-Bart M. Diepenbroek