De uitslag van de tweede Kamerverkiezingen is nu formeel en dus is het grote ‘wie danst met wie’ begonnen.
Dat proces fascineert me. Niet omdat de politiek me zo trekt, maar om de psychologische en sociale dynamiek. Het is namelijk een spel van belangen.
Zolang jouw belang geen geweld wordt aangedaan, ben je bereid om mee te bewegen. Een beetje water bij de wijn kan best. Maar jouw standpunt of belang helemaal opgeven wil je niet.
Ik ben gefascineerd door de tussenruimte. De ruimte tussen meebewegen en wat voor jou niet meer acceptabel is. Want die grens is bijna nooit hard.
Die ruimte wordt niet alleen bepaald door de waarde van de inhoud. Maar vaak ook door de waarde van de relatie. En door het effect op (de mening van) jouw omgeving.
De prijs van ruimte geven is potentieel verlies. Het verlies van je eigen waarde. Van gezichtsverlies. Verlies van principes en dus van geloofwaardigheid. Maar ook het verlies van de relatie.
Als je een beetje inlevingsvermogen hebt en er van een emotionele afstand naar kunt kijken, dan heb je misschien nog best compassie ook voor het standpunt van de ander. Maar ja… dat verlies.
Wat is het punt dat jij je gewonnen geeft? Wanneer is dat nog acceptabel?
De meest acceptabele oplossing wordt meestal behaald en bepaald door communicatie. En zolang je daar beiden toe bereid bent, kom je er wel uit.
Maar zodra de communicatie stokt, wordt het komen tot een acceptabel compromis lastig. Standpunten worden niet meer gehoord maar alleen nog verdedigd. En eigenbelang gaat dan misschien uiteindelijk wel boven de relatie.
It takes two to tango. In de politiek en in het gewone leven. Winst is niet altijd haalbaar. Maar is verlies ook echt verlies en dus altijd erg?
Verbinding ontstaat door communicatie. En echte communicatie komt voort uit de wil tot verbinding. Als die wil er niet is, dan heeft communicatie geen zin.
Complex gebeuren die menselijke interactie. Maar met elkaar blijven praten dus!
-Bart M. Diepenbroek
Relativeren is voor mij de kunst om even afstand te nemen, zonder afstand te verliezen. In een wereld vol beweging helpt het om niet alles groter te maken dan het is. Door te kunnen uitzoomen, ontstaat ruimte. Ruimte om helder te blijven zien wat er echt toe doet.
Ik geloof in het goede. In de positieve intentie. Ik geloof dat er maar weinig mensen ‘s ochtends opstaan met de drang om er een ongezellige bende van te maken. Als ze dat dan toch doen en mij bijvoorbeeld niet terug groeten, dan zal daar vast een reden voor zijn. Een reden die ik uiteraard niet ken.
Wist jij wat je wilde worden toen je klein was? Hoe jouw loopbaan zich zou ontwikkelen? En weet je nu wat je wilt worden als je later groot bent?
